معلم ها را می برم توی کتاب خانه. توضیح می دهم که موضوعی کتاب ها را طبقه بندی کرده ایم، و دو هفته ی تمام کار من این بوده و حالا کتاب خانه افتتاح شده و دانش آموزان کتاب می گیرند، و شما هم می توانید از کتاب خانه استفاده کنید. یکی از معلم ها می گوید: "گاهی وقت ها ناگهان وسط کلاس نیازاست بیاییم کتاب خانه. شما هستید؟ این جا قفل نیست"؟ می گویم: "زنگ های تفریح خودم هستم، اما ...". اشاره می کنم به در کتاب خانه و می گویم: "قفل در خراب است. من در تدارک بودم که تعمیرش کنم. حالا که این طور است، قفل را تعمیر..." معلم ها با هم می گویند: "نمی کنیم".

من برای گرفتن شیر همیشه دبه می برم. این دفعه دبه ندارم. یک سطل بزرگ می گذارم روی ترازوی پیرمرد شیرفروش. چپ چپ به سطل نگاه می کند. پیش از این که چیزی بگوید، می گویم: "حفاظت از محیط زیست و مبارزه با پلاستیک و ظروف یک بار مصرف برای من مهم است". پسر ِ پیرمرد شیرفروش می گوید: "کاش همه مثل شما باشند. ولی این طور نیست. در بین چهارصد پانصد نفر مشتری ما مثل شما که همیشه با دبه بیایند، و برای شان مهم باشد، هفت هشت نفرند. بقیه شیر را با پلاستیک و ظرف های یک بار مصرف می برند". من چند روز پیش در مدرسه مدیر را از خرید ظروف یک بار مصرف برای پذیرایی از اولیا در جلسه ی انجمن اولیا

سامان می دود سمتم: "سلام آقای ماهر. شما کتاب نوحه ندارید؟ از هر کس پرسیده ام گفته است از آقای ماهر بگیر. نگهبانی هم گفت بیایم پیش شما". می گویم: "یکی دارم. ببر ولی پنج شنبه ساعت پنج که کتاب خانه بازاست بیاور که لازم دارم". پنج شنبه ها ساعت پنج کتاب خانه ی زنبیلی مان به راه است. نشسته ام لبه ی پارکینگ و بچه ها جمع اند. الیاس می آید که: "آقا، کتاب نوحه ندارید"؟ بلندگویی دم در مجتمع حسین حسین می کند. از این هایی که شورمی گیرد، و به طرز آزاردهنده ای حوسین حوسین می کند. می گویم: "یکی دارم. الان سامان می آورد". سامان با دوچرخه می رسد. کتاب "در عزایت آسمان نیلی قباست" را به

امروز کتاب خانه ی مدرسه افتتاح شد. بدون این که بفهمم افتتاح شد. از اول مهر نود درصد وقتم را صرف کتاب خانه کرده ام. پاکیزه اش کردم، مرتب کردم، کتاب ها را وجین کردم، کتاب ها را موضوع بندی شده گذاشتم توی قفسه ها و امروز دیدم کتاب خانه برق می زند. آدم را دعوت می کند به خودش. زنگ تفریح دوم بود که بچه ها ریختند توی کتاب خانه. بی خبر، بی دعوت. رفتند سر قفسه ها. از من کتاب خواستند. انگار می دانستند الان وقتش است. من هم با صبر و حوصله کتاب دست شان می دادم، یا به قفسه ها هدایت شان می کردم. بیست و شش دانش آموز و یک معلم کتاب گرفتند، و رفتند سر کلاس. یکی از بچه ها گفت: "آقا کت

یک درسی باید همیشه به دانش آموزانم می دادم که تا حالا از آن غافل بوده ام. وقتی دانش آموز شبانه روزی توی صبحانه اش مو می بیند، باید چه کند. تا حالا صبحانه را نمی خورده، می گذاشته کنار. به کسی چیزی نمی گفته. من با سلام و صلوات وقتی پرسیدم چرا صبحانه نخورده از زیر زبانش این را شنیدم. الان فکرمی کنم می بینم دیدن تار مو در غذا پیگیری جدی دارد. اول گفتن یک نفره به آقای آشپز، در صورت عدم اصلاح گفتن سه چهار نفری، بعد ده نفری، بعد غذا نخوردن دسته جمعی و به صف چیدن ظرف غذا توی سلف. این درس را تا حالا به بچه ها نداده ام. درس اعتراض مدنی. اعتراض مسالمت آمیز مدنی. من چهار س

در شهر به بنر بزرگی می رسم که راه اندازی مدارس فرهنگیان را تبریک گفته و به این خاطر از رییس اداره ی آموزش و پرورش تشکرکرده است. مدارس فرهنگیان مدارسی است ویژه ی فرزندان فرهنگیان. اولین پرسشی که پیش می آید این است که مگر مدارس معمولی چه ایرادی دارد که معلم ها باید فرزندان شان را به یک مدرسه ی ویژه بفرستند. پرسش دوم این است که چرا فقط فرهنگیان حق داشته باشند فرزندان شان را به یک مدرسه ی ویژه بفرستند. کارکنان شهرداری، کارمندان بانک ها یا اداره ی ثبت احوال چرا نباید مدرسه ی ویژه ی خودشان داشته باشند. پرسش سوم این که چه تضمینی وجوددارد آموزش و پرورش به مدارس

برای اعتراض به سی و پنج نفره بودن کلاس پسرم می روم اداره. می گوید: "سی و نه نفره هم داریم". می گویم: "معلم می خواهد بچه داری کند یا سواد یادبدهد". می گوید: "چهل و دو نفره هم داریم". می گویم: "بچه ها بی سواد بارمی آیند". می گوید: "سیستم سناد قبول نمی کند". یارو استدلال حالیش نمی شود. می گویم: "همه ی والدین سی و پنج نفر جمع می شویم این جا". می گوید: "بروید اداره کل". می گویم: "می آییم همین جا". می گوید: "بروید فرمانداری". می گویم: "می آییم همین جا، فرماندار بیاید این جا به عنوان رییس شورای آموزش و پرورش مشکل مان را حل کند". می گوید: "من با شمام. من هم جلسه ی اداره کل را به اعتراض